وقتي دلتنگ شدي به ياد بيار کسي رو که خيلي دوستت داره

 وقتي نااميد شدي به ياد بيار کسي رو که تنها اميدش تويي

 وقتي پر از سکوت شدي به ياد بيار کسي رو که به صدات محتاجه

وقتي دلت خواست از غصه بشکنه به ياد بيار کسي رو که توي دلت يه کلبه ساخته

 وقتي چشمات تهي از تصوير شد به ياد بيار کسي رو که حتي توي عکسش بهت لبخند ميزنه

 وقتي جايي نشستي که کنارت خالي بود به ياد بيار کسي رو که توي اغوشت جا ميگرفت

وقتي به انگشتات نگاه کردي به ياد بيار کسي رو که دستاي تو را با گرمی دستاش گرم میکرد

نمی دانم بعد از مرگم چه خواهد شد  و نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی بسازد و به دست کودک گستاخ و بازیگوشی  بسپارد

و او هر دم دم گرم نفسهایش را در گلویم بفشاند بدین سان بشکند دائم سکوت مرگبارم را ۰

خورشید عشق